Andreu Blanes va estar mitja cursa al grup davanter, lluitant per medalla, però no va poder ser. La seua reflexió:
Me apetecía mucho este campeonato. La distancia, la intensidad, el nivel. Todos los ingredientes para querer exprimir el cuerpo al máximo. Salgo con todo, en la parte llana me encuentro bien. Primera subida y sufro un poco pero gestiono para mantenerterme en el grupo de cabeza, es importante situarse bien en la primera bajada porque es muy estrecha. Llegando abajo me pasa Jan y al empezar la subida no puedo seguirle, va muy fuerte. Me pasan varios corredores y empiezo a notar que me cuesta respirar. Quizás voy muy fuerte, freno y me pasa mas gente. La segunda bajada es la más técnica y me tiro fuerte hacía abajo, son apenas dos minutos y medio pero llegando abajo pierdo el control. Me mareo. No me caigo pero empiezo a ir muy lento. La última subida la hago tambaleándome de lado a lado deseando que me pase pronto Manu. Por suerte llega rápido, me pregunta si voy bien y le digo que luche cada posición. Yo llego como puedo, a ritmo de paseo pero esfuerzo agónico. El mareo no se pasa. Al llegar a meta mis compañeros me esperan, hace 10 minutos que han llegado pero ahí están tirándome agua, ayudando. Nadie dice nada pero intuyo que algo ha pasado. Pregunto:
como has quedado, Jan?
He ganado, dice por lo bajini. Es imposible no estar feliz, mi cabeza es una olla a presión pero le abrazo y disfruto de haber estado el día que Jan Torrella dejó de ser el futuro. Jan ahora es Campeón de Europa. A mí me quedan dos deberes. Darle la vuelta a dos carreras seguidas sin rendir y planificar las semanas hasta Sierre Zinal. Son 9 y, a pesar de todo, tengo muchas ganas.
Maria Fuentes (8a) s’ha penjat la medalla de plata per equips al Europeus d’Off-Running Up&Downhill de Ljubljana-Kamnik, formant tripleta amb Claudia Corral (5a) i Laura Figueiredo (14a). A la cursa vertical va assolir la 21a posició.
Viernes Vertical: carrera de “Tonto el último “. Intento mantener un ritmo constante, adelanto y espero a que peten las de delante. Nadie peta. Acabo con sabor agridulce, de fracaso, puesto 21. Carrera sólida pero sin lograr medalla ni puntuar . Pienso que el domingo la cosa debe cambiar porque no estoy nada contenta.
Domingo: salgo a jugar. Salgo fuerte. Avanzo. Subo con firmeza, bajo con soltura y aprieto dientes. Sigo con esta sensación hasta prácticamente la última subida donde empiezo a notar que mi cuerpo no me acompaña con mi actitud. Voy en quinta posición, cerca de la cuarta y soñando con rascar más. Miento a mi mente. Le digo que vamos de rodaje y que tiene fuerzas para darle con más ganas. Sigo avanzando pero noto como empiezo a ahogarme… Llega la bajada. Me noto súper torpe e intento mantener fluidez. Noto como estoy llegando a vaciarme… a falta de dos kilómetros pierdo tres posiciones pero no decaigo. Cierro los ojos y sigo apretando, bajando fuerte. Ya no oigo a nadie, a penas coordino o veo…solo quiero llegar a meta porque el dolor es tan grande que me resulta casi imposible aguantar un metro más… agonizo; lo DOY ABSOLUTAMENTE TODO… Ahora sí, Cruzo meta en 8va posición. Exhausta, satisfecha. No había más. Preguntando por cómo hemos quedado… P L A T A para 🇪🇸
Els Campionats Europeus de Carrera de Muntanya, oficialment Off-Road Running, s’han disputat aquest cap de setmana del 5 al 7 de juny a Ljubljana-Kannik (Eslovènia). França ha sumat el major nombre de medalles entre els quasi sis cents participants i més de trenta països competint. Suïssa’28 serà la nova seu de la competició que es renombrarà com European Trail Running Championships, Annecy’24 (França) i El Paso’22 (Espanya) van ser les anteriors edicions.
L’equip de la RFEA que ha representat Espanya ha aconseguit un total de 9 medalles, una d’Or (Jan Torrella en Up&Down), tres de Plata (Maria La Chica en Trail Running) i 5 de Bronze (Sofia Rubio U20 Up&Down). En total tres individuals i la resta per equips.