
Andreu Blanes va estar mitja cursa al grup davanter, lluitant per medalla, però no va poder ser. La seua reflexió:
Me apetecía mucho este campeonato. La distancia, la intensidad, el nivel. Todos los ingredientes para querer exprimir el cuerpo al máximo.
Salgo con todo, en la parte llana me encuentro bien. Primera subida y sufro un poco pero gestiono para mantenerterme en el grupo de cabeza, es importante situarse bien en la primera bajada porque es muy estrecha. Llegando abajo me pasa Jan y al empezar la subida no puedo seguirle, va muy fuerte.
Me pasan varios corredores y empiezo a notar que me cuesta respirar. Quizás voy muy fuerte, freno y me pasa mas gente.
La segunda bajada es la más técnica y me tiro fuerte hacía abajo, son apenas dos minutos y medio pero llegando abajo pierdo el control. Me mareo. No me caigo pero empiezo a ir muy lento.
La última subida la hago tambaleándome de lado a lado deseando que me pase pronto Manu. Por suerte llega rápido, me pregunta si voy bien y le digo que luche cada posición.
Yo llego como puedo, a ritmo de paseo pero esfuerzo agónico. El mareo no se pasa.
Al llegar a meta mis compañeros me esperan, hace 10 minutos que han llegado pero ahí están tirándome agua, ayudando. Nadie dice nada pero intuyo que algo ha pasado. Pregunto:
- como has quedado, Jan?
- He ganado, dice por lo bajini.
Es imposible no estar feliz, mi cabeza es una olla a presión pero le abrazo y disfruto de haber estado el día que Jan Torrella dejó de ser el futuro. Jan ahora es Campeón de Europa.
A mí me quedan dos deberes. Darle la vuelta a dos carreras seguidas sin rendir y planificar las semanas hasta Sierre Zinal.
Son 9 y, a pesar de todo, tengo muchas ganas.
Deixa un comentari